فهرست مطالب
پیام موزه صلح تهران به فعالان مدنی در دنیا
| 
همکاران عزیز، دوستان، اعضای شبکه بینالمللی موزههای صلح INMP،
اکنون بیش از یک ماه از آغاز این جنگ غیرقانونی و بیدلیل علیه ایران میگذرد.
در این مدت، صدها غیرنظامی بیگناه کشته و هزاران نفر دیگر زخمی شدهاند. مقیاس و ماهیت خشونت، توجه فوری و مداوم بینالمللی را میطلبد.
زیرساختهای غیرنظامی - از جمله مدارس، مراکز درمانی، مناطق مسکونی، تأسیسات خدمات عمومی و اماکن میراث فرهنگی - به طور سیستماتیک و عمدی، روز و شب هدف قرار گرفتهاند. در عین حال، رهبران کشورهای متجاوز همچنان بی پروا تهدید به نابودی زیرساختهای ایران، از جمله نیروگاهها و مراکز صنعتی میکنند.
با وجود شدت این اقدامات، پوشش گزینشی رسانهای و سانسورخبری، آگاهی و درک جهانی از واقعیتهای موجود را به میزان قابل توجهی محدود کرده است.
سکوت و بیعملی جامعه بینالمللی و نهادهای بزرگ جهانی به همان اندازه نگرانکننده است. سازمانهایی که زمانی نماد امنیت و عدالت جمعی بودند، اکنون به طور فزایندهای به حاشیه رانده شده و ناکارآمد به نظر میرسند. این بی اعتباری نهادی، پرسشهای اساسی در مورد اثربخشی قوانین بینالمللی و سازوکارهای حاکمیت جهانی مطرح میکند.
ناامیدکننده است که چارچوبهایی که برای جلوگیری از جنایات جنگی در نظر گرفته شدهاند - مانند قوانین بینالمللی، کنوانسیونهای ژنو و حقوق بینالمللی بشردوستانه و همچنین نهادهایی مانند شورای امنیت سازمان ملل متحد و کمیته بینالمللی صلیب سرخ، در انجام وظایف خود ناتوان هستند.
مصونیت آشکاری که با آن تجاوز علیه کشوری چون ایران انجام میشود، پایههای نظم بینالمللی را تضعیف میکند.
علاوه بر این، تأکید بر اصل ثبات در اعمال هنجارهای بینالمللی مهم است. همانطور که حمله روسیه به اوکراین به طور گسترده توسط دولتها، نهادها و جامعه مدنی در سراسر جهان محکوم شد، اقدامات تجاوزگرانه در جاهای دیگر نیز باید با همان وضوح و قاطعیت پاسخ داده شود. عدم انجام این کار، خطر تقویت ریاکاری و استانداردهای دوگانه در نظام بینالمللی را به همراه دارد و اعتماد به حاکمیت جهانی و جهانشمولی قوانین بینالمللی را تضعیف میکند.
علاوه بر این، بیش از چهار دهه تحریمهای یکجانبه اعمال شده توسط ایالات متحده، جامعه ایران را به طور قابل توجهی شکل داده است. این فشارهای مداوم به جای تضعیف کشور، به افزایش سطح بالایی از تابآوری و خوداتکایی در میان مردم ایران کمک کرده است. بنابراین، این فرض که مداخله نظامی خارجی منجر به فروپاشی سریع داخلی خواهد شد، یک توهم، عمیقاً ناقص و نشانه عدم درک واقعیتهای اجتماعی، سیاسی و تاریخی کشور است.
اکثر اعضای موزه صلح تهران و خانوادههایشان، مانند بسیاری از شهروندان، با وجود تهدید مداوم بمباران و حملات هوایی، در تهران باقی ماندهاند. امدادگران همچنان به صورت شبانهروزی به ارائه خدمات نجات و مراقبتهای پزشکی به قربانیان ادامه میدهند. مردم ایران عمیقاً به میهن خود متعهد و در دفاع از حاکمیت خود در برابر تجاوز و تجزیه خارجی مصمم هستند.
هزینه انسانی این درگیری عمیق است. این فجایع حوادث جداگانهای نیستند، بلکه بخشی از یک الگوی گستردهتر از تلفات غیرنظامیان، از جمله از دست دادن ویرانگر دانشآموزان جوان در مدارس و دانشگاههای هدف قرار گرفته هستند. فاجعه گزارششده در مدرسه ابتدایی میناب، که در آن ۱۷۰ کودک کشته شدند، تنها یک نمونه دلخراش است.
در حالی که به طور گسترده پذیرفته شده است که این جنگ یک اقدام غیرقانونی و تجاوز علیه یک کشور مستقل است، سوالات حیاتی بیپاسخ ماندهاند: چه کسی مسئولیت متوقف کردن آن را بر عهده خواهد گرفت؟ نقش و مسئولیت جامعه مدنی چیست؟
در این زمینه، نقش جنبشهای صلح، سازمانهای ضد جنگ، محققان و فعالان بیش از هر زمان دیگری حیاتی است. افزایش آگاهی، انتشار اطلاعات تأیید شده، به چالش کشیدن اطلاعات نادرست و تبلیغات جنگی و بسیج افکار عمومی گامهای اساسی در جهت پاسخگویی و عدالت هستند. انتظار کسانی که عواقب این درگیری را متحمل میشوند، روشن است: جامعه جهانی باید اقدامات بیشتری انجام دهد.
ما از اعضای شبکه موزه های صلح، فعالان مدنی و سایر افرادی که نگران این شرایط هستند میخواهیم که با بهرهگیری از پلتفرمها، تخصص و شبکههای خود، به طور فعال مشارکت کنند تا اطمینان حاصل شود که این بحران توجه، بررسی و پاسخ لازم را دریافت میکند. اقدام پایدار، هماهنگ و مبتنی بر شواهد بسیار مهم است - نه تنها برای رسیدگی به وضعیت فعلی، بلکه برای حفظ تمامیت هنجارهای بینالمللی و جلوگیری از تلفات بیشتر جان بیگناهان.
اکنون زمان آن رسیده است که صداها بلند شوند. نقش شما هرگز تا این حد حیاتی نبوده است. صدای خود را بلند کنید. آگاهیبخشی کنید. خواستار پاسخگویی باشید.
اعضای خانواده بزرگ موزه صلح تهران - 11 فروردین 1405 - 31 مارس 2026